Delftsche Poort ontkleed

 

 

 

 

Niet ver van de Hofpleinfontein staat de laatste poort van Rotterdam. Op het eerste gezicht een lelijk ding; een vreemd en roestig skelet. Wie niet beter weet verwacht elk moment de hamer. Wie niet beter kijkt die ziet het niet.
 
Als je er pal voor staat verandert het perspectief. Het geraamte heeft zijn kleur niet door oxidatie verkregen. De kleur is doelbewust gegeven. Wat het verhaal ook is, de boodschap is duidelijk met roest verweven.

 

 

 

Wie het gebouw durft te betreden, zal snel begrijpen waar hij zich bevindt. Nergens in Rotterdam is de geschiedenis zo pijnlijk en zo kil. Ja hier, aan de voet van het Pompenburg, staat de tijd even stil. Het karkas geeft langzaam zijn geheimen bloot. Bordjes en plaquettes vertellen het verhaal. Het is niet de echte poort, maar een reconstructie van staal. Statig staat hij te midden van een nieuwe stad. Op ware grootte, op de oorspronkelijk plek. Het is de Delftsche Poort ontkleed. Het is een stukje geschiedenis ontleed.